…..ในเมื่อเขายังนิ่งเงียบ ไร้ความเห็น ราวกับปิดประตูเมืองไม่รับรู้สิ่งใดๆ ดำดิ่งลงสู่บ่อลึกภายในใจแห่งตน แน่ล่ะมันคงต้องใช้เวลาเนิ่นนานกว่าหินก้อนที่โยนลงไปจะตกถึงก้นบ่อ แต่จะไม่นานกว่าเล่ากับการเก็บกู้ก้อนหินกลับขึ้นมา
“ข้าเรียกมันว่า กระบวนการเรียงตัวใหม่ของความคิด” เขาเคยบอก…
มันไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ซะทีเดียวสำหรับผม แต่นานแล้วที่ผมไม่เห็นเขาเป็นอย่างนี้ ผมเองก็ไม่ค่อยจะเข้าใจนักว่ามันเป็นอย่างไร เพราะเขาก็ไม่ได้อธิบายอะไรต่อ
นั่นเป็นวิธีที่ทำให้ผมต้องเล่าเรื่องราวต่อไปนี้…
รู้สึกแปลกๆยังไงไม่รู้ซิ ในเมื่อที่ผ่านมาผมจะเป็นฝ่ายรับฟังเสียส่วนใหญ่ ข้อดีคือ มันทำให้ผมเป็นเลิศในด้านการรับฟังผู้อื่น ส่วนข้อเสียคือ มันทำให้ผมเสียความสามารถให้การบอกเล่าเรื่องราวแก่ผู้อื่นไปหมดสิ้น
“คุณไม่สามารถพูดออกมาได้หรือคุณไม่ต้องการพูดออกมากันแน่” คนรักเก่าผมกล่าวทิ้งท้ายก่อนจะจากไป…
-----
…..มันเป็นบ่ายวันเสาร์ที่เหล่าใบไม้แห้งยังเริงระบำกับสายลมร้อนที่พัดผ่านมา ในขณะที่ใบไม้ผลิใหม่ได้เพียงแอบอิจฉาจนตัวสั่นระริกๆบนต้นไม้ ผีเสื้อฝูงใหญ่โบยบินเลือกคู่อย่างร่าเริง พวกมันถูกจับตามองอย่างใกล้ชิดโดยแก๊งนกเอี้ยงบนสายไฟ
อาจเป็นได้ว่านกเอี้ยงกำลังวางแผนการใหญ่อะไรบางอย่างอยู่ก็เป็นได้ ดอกอินทนิลสีม่วงครามเบ่งบานประดับต้น สวยงามพอจะช่วยบรรเทาให้ผู้ที่เหลียวมองคลายร้อนไปได้บ้าง
พรรณนาเกินความจำเป็นแล้ว…
อืม…เริ่มมีพรายฟองอากาศผุดขึ้นมาจากก้นบ่อ แสดงว่าหินถามทางของผมพาไปถูกทางแล้ว
…..มันเป็นบ่ายวันเสาร์ที่ชั้นหนังสืออันหนึ่งซึ่งตัดสินใจแล้วว่าจะปักหลักอยู่กับเหล่าประชาหนังสือชนของผม หลังจากที่ดูใจกันมาเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์กว่าๆ แรกเริ่มเดิมที หนังสือที่มีอยู่มีเพียงน้อยนิด ผมจึงไม่มีปัญหาอะไรในการปกครอง จะกองไว้ตรงนั้นกองไว้ตรงนี้หรือกองไว้ตรงไหน พวกมันก็ก้มหน้าเงียบไร้ข้อเรียกร้องใดๆ ผมเองก็ไม่รู้ว่าพวกมันอยู่กับผมแล้วมีความสุขตรงไหน แต่พวกมันกลับเริ่มชักชวนกันมาอาศัยกองในห้องของผมมากขึ้น โดยแอบขโมยเงินที่ผมเผลอวางไว้ในไปห้องจ่ายเป็นค่าเดินทางให้กับผู้มาใหม่ อาจเป็นได้ว่าเพราะอยู่กับผมแล้วพวกมันไม่ถูกไม่แบ่งชั้นวรรณะหรือเหยียดสีผิว จะมีก็เพียงแต่แบ่งแยกกองหนังสือชราภาพกับหนังสือรุ่นๆเท่านั้นเพียงเพื่อไม่ให้เหล่าหนังสือรุ่นๆต้องแก่เร็วจนเกินไป พอเหล่าประชาหนังสือชนมีมากขึ้น พวกมันเริ่มรวมกลุ่มกัน แล้วแต่งตั้งแกนนำ ไม่ใช่ใครที่ไหนเลย เจ้าแกนนำนั่น สงสัยได้รับการถ่ายทอดเชื้อปฏิวัติอย่างแรงมาจากแถบลาตินอเมริกา “หนึ่งร้อยปีแห่งความโดดเดี่ยว” เหล่ามวลประชาหนังสือชนเรียกมันอย่างนั้น
แล้วฟองอากาศกลุ่มใหญ่ก็ผุดขึ้นมาอีก ราวกับพรายฟองเบียร์จากก้นขวดที่โผล่ขึ้นมาสูดอากาศบริสุทธิ์เบื้องบน อืม…ผมว่าปล่อยเขาไว้อย่างนั้นก่อนเถอะ แล้วมาฟังเรื่องเล่าของผมกันต่อดีกว่า…
…..มันเริ่มมีเค้าตั้งแต่ฤดูฝน หลังจากพวกมันมีแกนนำและก็มีจำนวนมากพอ แรกๆก็ประท้วงกันอย่างสันติวิธี โดยให้พวกที่อยู่ด้านล่างของกองหนังสือพองตัวแต่พองามก่อน ด้วยสำนึกในหน้าที่แห่งผู้ปกครอง ผมจึงรีบหาวิธีแก้ด้วยการหากระดาษมารองพื้นให้พวกมัน หนังสือพิมพ์รายวันฉบับหนึ่งถูกเรียกมาให้รับภารกิจนี้โดยเฉพาะ พวกมันยังไม่ละความพยายยามในการเรียกร้องขอที่อยู่อันพึงจะมีตามสิทธิ์ของประชาหนังสือชน ต่อมาก็เริ่มจะรุนแรงขึ้น โดยให้พวกชนรุ่นชราภาพชักชวนเหล่าเชื้อราเร่ร่อนให้มาอยู่ด้วย ได้ผล…เหล่าคุณทวดบางท่านต้องกลับคืนสู่ธรรมชาติอย่างถาวร ด้วยสำนึกแห่งผู้ปกครอง(แต่ชักจะมีน้ำโหแล้ว) ผมจึงต้องทำความสะอาดห้องเสียยกใหญ่พร้อมกับปิดหน้าต่างอย่างมิดชิดเพื่อมิให้พวกมันกับเหล่าเชื้อราเร่ร่อนได้พบปะกันอีก อืม…คราวนี้พวกมันสงบกันพักใหญ่ แต่อย่างว่าล่ะ หลังความเงียบสงบมักจะมีพายุใหญ่ตามมาเสมอ ย่างเข้าสู่ปลายฤดูหนาว หลังจากที่ผมละเลยปล่อยพวกมันไว้ตามลำพังด้วยความตายใจที่มุมห้องมุมหนึ่ง รู้ตัวอีกที พวกมันก็มีพันธมิตรใหม่กันเสียแล้ว…
ฝุ่นกับแมงมุม(ที่ผมปล่อยไว้ให้กำจัดแมลงที่พลัดหลงเข้ามา) คือพันธมิตรใหม่ของพวกมัน…
ผมต้องทำความสะอาดห้องยกใหญ่(อีกครั้ง) พร้อมกับคุมกำเนิดประชากรของแมงมุมในห้องด้วย แมงมุมนี่ไม่เท่าไหร่ หลังจากถูกเรียกมาตักเตือนด้วยการสางลงมาทั้งตัวทั้งใย แต่ผมก็ยังเหลือเยื่อใยที่แปรสภาพเป็นหยากไย่ไว้ให้กับบางตัว พวกแมงมุมที่เหลือจึงสำนึกในบุญคุณไม่มายุ่มย่ามในเขตหวงห้ามที่ผมติดป้ายประกาศไว้ว่า “เขตห้ามชักใย” หรือพวกมันอาจยังหวาดกลัวในฤทธิ์ของอาวุธอันทรงประสิทธิภาพ(ไม้กวาด)ที่ผมมีครอบครองอยู่ก็เป็นได้ แต่เจ้าบรรดาฝุ่นน้อยๆนี่สิ ช่างดื้อด้านนัก ขับไล่ไปยังไงก็ยังหน้าด้านกลับมาอีก แถมยังชักชวนฝุ่นจากข้างนอกมีจำนวนประชากรที่มหาศาลเข้ามาอีก…
อืม…ในที่สุดก็ถึงเวลาที่ผมต้องขอเจรจาสงบศึกกับเหล่าประชาหนังสือชนของผม(เพราะเริ่มจะขี้เกียจ) พร้อมทำตามข้อเรียกร้องที่พวกมันต้องการ
นั่นเป็นวิธีที่ชั้นหนังสืออันหนึ่งเข้ามาอาศัยอยู่ภายในห้องของผม…
-----
…..ว่ากันว่า ฝุ่นที่วนเวียนอยู่รอบตัวเรามีขนาดตั้งแต่ 0.002 ไมครอนไปจนถึงขนาดใหญ่กว่า 500 ไมครอน(เราสามารถมองเห็นได้ตั้งแต่ขนาด 50 ไมครอนขึ้นไป) โดยวิธีกำเนิดของฝุ่นนั้นก็มีหลายวิธีตั้งแต่ชิ้นส่วนที่หมดอายุของผิวหนังเราไปจนถึงจากการทำปฏิกริยาทางฟิสิกส์หรือเคมีเลยทีเดียว ทำปฏิกริยาทางฟิสิกส์หรือเคมี ฟังดูยิ่งใหญ่จริงๆ
“แล้วความทรงจำของเราล่ะ เกิดขึ้นได้อย่างไรกัน…”
ฝุ่นที่มีขนาดใหญ่อาจแขวนลอยอยู่ในอากาศได้เพียง 2 – 3 นาที แต่ฝุ่นละอองขนาดเล็กนั้นสามารถอยู่ได้นานเป็นปีโดยไม่ตกลงมาสู่พื้น เรียกได้ว่าตัวน้อยนิดแต่ความสามารถเป็นเลิศ
“เรื่องราวต่างๆของเราล่ะ จะมีเวลาแขวนลอยอยู่ในความจำของเราได้นานเท่าไหร่กัน…”
-----
…..ถึงตอนนี้ชั้นหนังสืออันเป็นที่พักอาศัยของประชาหนังสือชนของผมก็เริ่มคุ้นเคยพอที่จะคบหากับแมงมุมและบรรดาฝุ่นละอองจอมดื้อด้านแห่งห้องของผมเสียแล้ว
การที่เราพบเจอกับประสบการณ์ใหม่ๆ แรกๆเราก็ยังเคอะเขินต่อเรื่องราวเหล่านั้น แต่หากให้เวลาซักหน่อย ฝุ่นแห่งความทรงจำของเราก็จะทำความคุ้นเคยกับเรื่องราวใหม่ๆเอง
นั่นอาจเป็นวิธีที่เรารับเอาเรื่องราวต่างๆเข้ามาเป็นความทรงจำ…
ห้องของผมอาจกว้างใหญ่หากเทียบกับขนาดของฝุ่นละออง แต่หากพวกมันมีมากมหึมา พวกมันก็จะรวมตัวกันแล้วตกตะกอนลงมาสู่เบื้องล่างในที่สุด
ประสบการณ์ที่มากมายก็ย่อมมีโอกาสรวมตัวกันแล้วตกเป็นตะกอนความทรงจำลงสู่ก้นบึ้งของห้องแห่งความจำในที่สุด
ฝุ่นใหม่ๆที่ผ่านเข้ามาในห้องหากอยู่นานพอก็สามารถเปลี่ยนตัวเองจากขาจรมาเป็นขาใหญ่ประจำห้องได้
ประสบการณ์ใหม่ๆหากให้เวลานานพอก็คงจะสามมารถกลายมาเป็นฝุ่นความทรงจำได้เช่นกัน
“แล้วตะกอนความทรงจำที่ตกลงไปแล้วหากวันดีคืนดีมีสิ่งไปรื้อฟื้นมันขึ้นมาให้ฟุ้งกระจายอีกล่ะ นานเพียงใดมันจึงจะยอมทิ้งตัวกลับคืนสู้เบื้องล่างอีกครั้ง…”
-----
“ไม่อาจบอกได้” เขาเอื้อนเอ่ยออกมา หลังจากโผล่ขึ้นมาหายใจพร้อมกับกระดกเบียร์ที่เหลืออยู่จนเกลี้ยงขวด…
จะให้ผมทำอย่างไรได้…นอกจากกระดกขวดเบียร์ของผมตาม
อืม นั่นสิ “จะให้ผมทำอย่างไรได้”

 

ได้อ่านเรื่องนี้จากเว็บที่เข้าเป็นประจำ

ชอบหัวข้อเลยเปิดอ่าน แล้วความทรงจำก็รอคอยวันที่จะตกตะกอนลงสู่เบื้องล่าง 

กับคำถามที่ว่า “แล้วตะกอนความทรงจำที่ตกลงไปแล้วหากวันดีคืนดีมีสิ่งไปรื้อฟื้นมันขึ้นมาให้ฟุ้งกระจายอีกล่ะ นานเพียงใดมันจึงจะยอมทิ้งตัวกลับคืนสู้เบื้องล่างอีกครั้ง…”

นั่นอะดิ จะทำยังงัย ถ้าในเมื่อเราไม่อยากให้มันกลายเป็นแค่ความทรงจำที่รอวันตกตะกอน

ทุกวันนี้มันก้อยังไม่ใช่ความทรงจำ มันยังมีชีวิต มีลมหายใจ ทั้งที่บางครั้งก้ออยากให้มันเป็นความทรงจำนะ แต่ก้อทำไม่ได้สักกะที สองที หรือยังพยายามไม่เพียงพอ เพราะขุดคุ้ยมันขึ้นมาเองแท้ๆ แม้กระทั่งวันนี้ ก้อไปขุดไปคุ้ย ให้มันฟุ้ง  ด่าเพื่อนว่าเป็นคนไม่รู้จักตัดใจ ก้อเท่ากับด่าตัวเองเหมือนกัน  ขอบคุณที่ยังอยู่เพื่อให้คิดถึง แม้ไม่อาจสัมผัส หรือเป็นได้เท่าเดิม แต่มันก้อคงไม่แย่ไปกว่านี้แล้วใช่ไหม  ขอบคุณที่ทำให้รุ้สึกว่า มันเป้นการได้ใกล้กันแล้ว